content

Gilberta Keith Chestertona „Listy o sprawach polskich” [1], Piotr Musiewicz

Tekst został pierwotnie wydrukowany w czasopiśmie „Politeja” nr 2 (12) 2009, s. 527-540.

Gilbert Keith Chesterton (1874–1936) uznawany był za jednego z najbardziej prowokujących i najbardziej znanych angielskich pisarzy XX w. Szacuje się, że spod jego pióra wyszło około stu książek i kilka tysięcy esejów, dotyczących wielu dziedzin humanistyki, takich jak filozofia, polityka, historia, teologia, poezja i literatura [2]. To co było i jest w Chestertonie uwielbiane, to niewątpliwie styl jego pisarstwa – konkretny, dowcipny, barwny językowo i niezwykle obrazowy. Eseista wykraczał daleko poza ramy wiktoriańskiej powagi i wstrzemięźliwości, rzucił wyzwanie temu, co nazwalibyśmy dziś polityczną poprawnością. Nieustannie prowokował: z nadzwyczajnym zapałem krytykował nie tylko politykę zagraniczną i wewnętrzną swojego kraju (szczególnie imperialną pozycję Wielkiej Brytanii w świecie), ale i uchodzące za tradycyjne cechy angielskiego dżentelmena, odejście w polityce angielskiej od kierowania się ideałami chrześcijańskimi, a także – a może przede wszystkim – szereg współczesnych mu nowoczesnych ideologii, jak socjalizm, kapitalizm, liberalizm, wspomniany imperializm czy nacjonalizm. Wydaje się, że najłatwiej będzie zaklasyfikować Chestertona jako konserwatystę, choć pisarz sam się od takiej etykiety dystansował [3]. czytaj więcej >

content

Wywiad z Witoldem Sobkowem, Ambasadorem RP w Londynie

Panie Ambasadorze, sprawy nauki i oświaty nie należą do tematów, które jako pierwsze przychodzą na myśl, gdy mówimy o stosunkach międzynarodowych i dyplomacji. Jaką rolę odgrywają te kwestie w polityce zagranicznej współczesnych państw?

Nauka i oświata, tak jak praktycznie wszystkie sfery ludzkiej aktywności, w coraz większym stopniu podlegają globalizacji i są objęte różnymi formami współpracy międzynarodowej. Z tego powodu sfery te w naturalny sposób stanowią obszar zainteresowania dyplomatów. czytaj więcej >

content

Brytyjska dyplomacja wobec Polski w okresie międzywojennym – sojusz polsko-brytyjski, Maria Bernat

Politykę zagraniczną Wielkiej Brytanii scharakteryzować można próbą utrzymania równowagi sił w Europie. Ze względu na swoje położenie geograficzne Wielka Brytania bardzo często zmuszona była do zawierania nietrwałych sojuszów, w celu obrony swoich wpływów w Europie i koloniach. Oznaczało to, że żadne z państw europejskich nie miałoby szansy na uzyskanie hegemonii polityczno-gospodarczej na kontynencie. W razie konfliktu Wielka Brytania byłaby decydującą siłą, która – przynajmniej teoretycznie – mogłaby przywrócić status quo. Naturalnym wrogiem była Francja, wynikało to z przyczyn zarówno geograficznych, jak i historycznych. Celem brytyjskiej dyplomacji w okresie międzywojennym było uniknięcie dominacji francuskiej na kontynencie. Widać to wyraźnie w polityce odnoszącej się do odbudowy pozycji powojennych Niemiec. czytaj więcej >

content

Dwie tradycje nowa jakość. Współpraca dwóch najstarszych polskich uczelni: krajowej i zagranicznej, dr hab. Arkady Rzegocki

I.
Od czasów średniowiecznych uniwersytety spełniały cztery podstawowe funkcje. Po pierwsze uniwersytet był wspólnotą naukowców, ludzi poszukujących prawdy, ludzi próbujących zrozumieć świat, zbadać poszczególne jego elementy. Po drugie kluczowym zadaniem uniwersytetu było przekazywanie mądrości, kształcenie ekspertów w poszczególnych dziedzinach, ale także popularyzowanie zdobytej wiedzy. Po trzecie wszechnica pełniła funkcję formacyjną, wychowawczą, a także socjalizacyjną. Uniwersytet wprowadzał studentów w świat szeroko rozumianej kultury. czytaj więcej >